Müthiş yazılardı...
Neden ateş deneyimi gereklidir peki? Bir tür cehenneme iniş deneyimi? Sonsuz ve mükemmel bir varlık bunlar olmaksızın da yapacağını düşündüğü iyiliği veremez miydi tasarısında... Bence biz ruhlar derinlikleriizde bu deneyimi istedik! Bu korkunç ve kabuledilmesi çok zor bir gerçek (ve ben de şu an yazdığım şeyi hissetmeye çalıştığımda verdiği ve/veya vereceği acı yüzünden kabul edilemez buluyorum kendim için) Mutlak Varlık bizi edilgin kılmadı, seçme şansı verdi bize. Ya bu deneyimi (cehennem acılarını!) seçerdik ve ilginç bir şekilde kendimiz olarak, eşdeyişle kendi bireyselliğimizi koruyarak Tanrı'ya, yani Mutlak Varlık'a katılmak için bu yoldan geçmeyi göze alırdık; ya da bize verdiği sınırlı ufkumuzla yetinip mutlu kalırdık. Bizden bizim için istediği ikincisi idi, Tanrı gibi olmanın bizim için nelere malolacağını biliyordu. Ama ikincisini seçmeyip ya zor yoluyla, ya da katılımı, yani bir tür paylaşımı ve sevigiyi amaçlayarak birincisini Tanrı ile bir tür özdeşimi isteyeceğimizi biliyordu. Tüm bunların olması şeylerin özünden, en genel anlamıyla Mutlak Varlık'ın özünden gelen bir zorunluluktu.
Birçok farklı inanç sisteminde yaratılışı "süreç" olarak alan, tekamülü gösteren aynı ifadelerin farklı şekillerde gösterildiğini buldum. Filozof Hegel "Saltık tözsel olarak sonuçtur" der. Tasavvufta ve Spinoza'da
herşeyin mükemmelliği fikrinin gizemli de olsa bulunabileceğini düşünüyorum. Yahudilerin ve Hristiyanların ortak kitabı olan Eyüp'te soylu bir karaktere sahip Eyüp kötülükler yüzünden Tanrı'ya başkaldırdığında Tanrı gizemli bir şekilde bir tasarısı olduğunu ve bilgisizlik yüzünden tasarısının karatılmaması gerektiğini söyler. Hinduizm'de bir döngü ve tamamlanış düşünceleri vardır. Psikolog Adler ve ateist filozof Sartre insanda Tanrı olma istemini bulurlar...
Neyse vitriol harika bir şeymiş bu arada. Ben ise bende de yaşamımda da yeterince karanlık var, deyip başıma iş açmayayım diye yanaşmıyordum. Bir an bir cesaret toplayıp "bilsem de bulaşmam" diyerek okudum. Benim için sürpriz oldu
Yukarıdaki iki harika yazı için teşekkürler. herkese de tavsiye ederim.
i
Aynı kaynaktan gelen bunca ruh, aynı kaynağa geri dönecektir mutlaka. Dönecektir ama anlamayız niye bu kadar yol var? Bu kadar din var? Bu kadar öğreti, bu kadar farklı düşünce kalıbı var? Bazımız muammada kalır, bazımız çıkamaz işin içinden, bazılarımız ise hepsini reddeder. Kimi ermişlere bakarız, her yolun O’na çıktığını anlatırlar. “Mutlak hakikat ve her şey O ise O’na çıkmayan bir yolun olması mümkün mü!” derler. Kişi elbet O’na varacak O’nla bir olacaktır ama doğru zaman ve doğru yaşamda diye açıklarlar. Bunlar da ayrı kafamızı karıştırır. “Hani kötüler cehennem ehli olacaktı? Hani O’na dönmeyeceklerdi? Hani O’nu görmeyeceklerdi?” deriz bazımız. Bazımızın işine gelir buna inanmak, bazımızın işine gelmez. “İyiyle kötü hiç bir olur mu?” der kimisi. Kimisi ise “ Oyun bittiğinde şah da piyon da aynı kutuya girer.” Diye söylenir. Nedir bunun doğrusu, eğrisi? Her yol Hakk’a mı çıkar gerçekten. 
Peki nedir farklı olan? Tanrı mıdır? Tüm kültlere baktığımızda hepsinde ki Yaratıcı inancı aynıdır. Mu inancından bu yana, aynı Yaratıcı inancı temel ve en derin felsefe olmuş ve bütün inançlarda yerini almıştır. Hepsinin özünde “Bir olan Yaratıcı” inancı vardır. İhlas suresinde; “Ey peygamber! De ki; Allah birdir, tektir. O Allah Samed’dir/ ezeli ve ebedidir, her şey O’na muhtaç, O ise hiçbir şeye muhtaç değildir. O ne doğurmuş ne doğmuştur. Ve O’nun hiçbir dengi de yoktur.” Bu dört ayet tüm inançların temelinde ki Yaratıcı inancının özünü vermektedir. 4 cümleden oluşan bu ayet Hakikat ile ilgili en önemli perdeyi kaldırmaktadır. Tasavvuf’un neredeyse temel taşlarından birini oluşturup, en derin bilgilerden birine işaret etmektedir. 4 ayet üzerine ciltler yazılmakta, yorumlar yapılmakta, O’na ulaşmak için tüm hayat feda edilmektedir. Mu inancında, Yaratıcıya “O” denirdi. O’na hiçbir isim verilmezdi çünkü O’nu hiçbir ismin tanımlayamayacağına inanılırdı. Her şey O’ndan gelmiş olarak söylenegelirdi. Bakın Taoizmin kurucusu Lao Tzu Yaratıcıyı nasıl ifade etmiş; “Kelimelerle ifade edilebilen Tao, ebedi Tao değildir. O, bir ismi olmadığı yerde göklerin ve yerin başlangıcıdır. Eylemsiz olan O isimden münezzehtir. O isimsiz olandır.” Hermetik inanç hermes’ten ileri gelmektedir. Hermes ise thot’a tekabül eder. Bu yüzden mısır ve yunan kökenli ezoterik bir inanç sistemidir. Mısır dininde bir sürü görevli tanrı ve tanrıça vardır. Bunlar ölümlü varlıklardır ve sistemde görevlilerdir. Ama asıl bunların üzerinde Atum denen bir Yaratıcı vardır. Asıl var olan tek olan odur. Bakın hermetik şiirin bir bölümünde Atum’u nasıl anlatılmıştır; 
Yetkileriniz
5Likes
