Konu: Karalama Defteri

sen son vuruşunu yaptın bense oturup izledim
daha doğrusu elimden başka bir şey gelmedi
son du bu vurduğun vurabileceğin vurulabilecek son darbe
sana ve her sevgi kırıntısına hoşçakal diyorum bu gece

Armudun tadının size nasıl geldiği hakkında en ufak bir fikrim yok.

nasıl iğrenç bir dolap döndürüyorsanız burada. defolup gidiyorum pisliğinizle kalın.

iki ölü çocuk.. kavgaya tutştu.. teki aldı eline kırık bir tabanca.. ve diğer ölü çocuğu öldürdü.. diğeriyse baktı acı acı arkasından.. oradaydı.. fakat yoktu.. düşündü durdu dakikalarca.. saatlerce.. fakat ölü çocuk asla dönmedi yarım kalan hatıralarına... kırık dökük oyuncaklarıyla oynadı durdu çocuk..içindeki yalnızlıkta onu boğarcasına....

Evet,her bitiş bir başlangıç; inceldiği yerden kopmayan ipler benim sorunum..

Çevremde onca insan varmış gibi.
Ama benim kendi içimdeki yalnızlığın bi tarifi yok.
Derler ya, kalabalıkların arasında yalnız kalmak gibi..
Alakası yok.
Keşke diyorum.
Ben de o klişeyi yaşayıp kalabalığın içinde yalnız kalabilsem.
Ağlamamak için gözlerimi kırpıştırabilsem.
Benim bu halsizliğimin bi sonu yok..
Kaç kere diledim belki.
Ciğrelerimin yanmasına göz yumup tuttum nefesimi.
Acıma acı kattım da sessiz dualarımı söylendim.
Hani..
Kurtulabilmiş miyim, yok olabilmiş mi ?
İçimi ince ince çizip geçen bi neşter gibi keskin acı..
Tek yaptığı şey, morfinsiz dikmek oldu kan revan olmuş yaralarımı..
Giderken de hepsini tek tek sökmeyi unutmaması da yanına kaldı.
En kötüsü de kan kusan bi yürek bıraktı bana..
Belki nefret belki kinle sarmalamaya uğraşıyorum..
Ruhuma da bulaştığı oldu tabi.
Yüreğin izlerini taşıyacak anlaşılan terkettiğinde bedeni.
Bu acının izlerini.
Ya da ruh acının merkezi, kim bilebilir..
Ama boğulmalardan öylesine bıktım..
Ağlayıp ağlayıp dikişlerime tuz basmaktan..
Bıktım..

Şimdi herşey hazır. Bir tek eksiğim var kırmızı. Bir türlü tamamlanamayan tamamlandıkça eksik kalan kırmızı...(Umay Umay)

yazmayalı epey olmuş anlaşılan içimdeki huzursuzluktan yola çıkarak çözdüm bunu da. kendime dair bir şeyler çözebilmiş olmak güzel şey. körelmişim eskiden en azından çözemediklerimi yazardım yazarken çözerdim ya da çözemeden sadece yazardım. şimdi çok şeyi alıp götürmüş zaman. ve ben çok şeyi alıp yutmuşum insanlardan. ne zaman böyle oldum? ne zaman geceler bile anlayamaz oldu dilimi? çok geç... midem bulanıyor dışarının sessizliğinden başım ağrıyor içimdeki seslerden. ne ben anlıyorum ne de onlar. sakin,sessiz,fikirsiz,sadece kendine duyduğu sevgiyle uyumak istiyorum. öyle ya ben zaten sadece kendini sevenim. ah üstat keşke söylenen kadar acımasız olabilseydim. keşke dibine kadar bencilliği yaşayabilseydim. ben sadece başta kaybedenim. en başta gidenin ardında gidenim. bir anlatabilseydim merdivenleri tırmalarken bir söyleyebilseydim. ben sevmeyi biliyorum sadece söylemeyi beceremiyorum hepsi bu. içelim.

bugün pazartesi.eskiden okul yılları sevemezdim sonra sevdim bu günü. diğerlerinden ayırıp üzmek istemedim ki onu. ya da kendimi. şimdi savaş alanı gibi pazartesileri ruhum. kime neye savaş açtığı meçhul. kahramanlar buğulu. kalbim direniyor içimdeki savaşa. nefesim alış verişlerinde aceleci. bacaklarım yorgun. ciğerlerim zaten küs. gözlerim dudaklarım kendi halinde dans ediyor. bende dans ediyordum daha yeni unuttum adımları yine hatırlayacağım günü bekliyorum. pazartesilerin normal bir gün olabileceği zamanı. bugün pazartesi sevgilinin dizinde yatma zamanı... kimler için..meçhul,buğulu... hoş birileri bugün mutlu. neydi hah evet benim hala bir umudum var güzel günler beni bekler.

"Bilgelik, yalnızın kalabalık bir pazar yerinde kendi kendine fısıldamasıdır."

Bu sözü okurken bir dalgalanma hissettim ciddi biçimde. İnsan neden yalnızlığını yüceltmek istiyor? Melankoli ne çeşit bir ızdırap böyle. İnsan çektiği acıların kendini olgunlaştırdığı veya herhangi bir şekilde karşılığını alacağını nasıl bu kadar keskin bir şekilde dile getirebilir ki? Etrafımdakilere kulak kabartıyorum da; ya sevgilisinin kendine ne cevap verdiğini ya "face"te ne yaptığını anlatıyor bir diğerine. Onlar bunları düşünürken benim onların düşüncelerini incelemem, durduk yere farklı paradigmalarla toplumsal yapıya bakarak kafamı allak bullak etmem nasıl normal olabilir?