Tembeller için, ''gerçek dünyanın dışında yaşıyorlar'' denir. Peki, gerçek dünya nedir? Bütün gün didinip durmak ve insanları daha mutsuz ve daha yoksul bir hale düşürmek için gereksiz şeyler üretmek mi? Gerçek dünya kurallar, yaşam sigortası, emeklilik planları, borç harç, hesap kitap, yağcılık mı demek? Aklı başında olmak, zamanında işine gitmek ve keyifsiz bir yaşam sürmek mi? Bütün bunlarla aslında ''sahte'' bir dünya yaratmıyor muyuz? Gerçek olan ve kendi içimizde yaşattığımız dünyadan bizi koparan bir oyalamaca değil mi hepsi? Evet, her iki dünya da hayal gücünün ürünü aslında. O halde, neden birinin öbüründen daha iyi olduğu işleniyor beyinlerimize? Çözüm, bu iki dünyayı uyum içinde yürütmektir; tembellerin işi de budur aslında! Onlar gündelik yaşamla düşlerini dengede tutarak yaşamayı bilir. Bir tembel ağır görünse de, canlı ve hayat doludur ve her an harekete hazırdır.
On yedinci yüzyıl tembellerinden , Rene Descartes, Felsefesini kendi yaşantısından geliştirmiştir.Gençliğinde Cizvit okulunda , sabahları asla kalkamayan bir öğrenciydi.Papazlar kovalarca buz gibi su dökerek onu uyandırmayı denedikleri halde , Descartes tekrar öbür tarafına dönüp uyumuştur.Ancak, o yaşlarda bile dehası fark edildiği için kendisine geç kalkma ayrıcalığı tanınmıştır.Yatakta yatıp keyif çatarken matematik problemleri çözen Descartes için düşünmek insan olmanın temeliydi.''Düşünüyorum , öyleyse varım'' ifadesi bunun bir sonucudur.cogito ergo sum - yani , yatakta yatıp düşünüyorum , öyleyse varım.
Bu sadece kitaptan alıntı yaptığım bir paragraf.Dili gayet akıcı ve tercümesi mükemmel.Yazar sizi hem zamanda bir yolculuğa çıkarığ tarihi sorgulatırken , diğer bir yandan tembelliğin insan doğasındaki yerini ve soğallığını anlatıyor. Okurken bu kadar keyif aldığım nadir kitaplar vardır.Kendimi o kadar kaptırdım ki 1 gecede sabahlayıp bitirdim.Kesinlikle tavsiye ediyorum.
