acaba nezaman şu hislerimin bir eşini bulabilirim diye sorardım hep,buldum,benzer bir sıkıntı bendede var,içimdeki şu sesler,lanet olsun bir an bile susmadılar,atıcağım adımdan,alıcağım tepkiye,sorulacak sorulara kadar bi çok şeyi kulağıma fısıldıyo sanki birileri sürekli,kafayı yicek gibi oluyorum bazen içimdeki seslerden,kendimle okadar çok konuşuyorumki kimseyle konuşamaz bi hale geldim,mesela bana sürekli olan şudur içimden bi şarkı mırıldanırım bir yerde bi şekilde o onu duyarım yada çok geçmeden biri bana ondan bahseder ve bu hergün,söylenen yalanları bazen anlarım,bunu nasıl atlatıcağımı bilemiyorum,aklıma gelen her kötü şeyin birer gerçek olması beni yaşatmaz bir hale getirdi...
__________________ Güneş Gözlerimde Masaldan İbaret Bir Cambaz--Kasisyah |