çelişkilerleyim....

[shaks]

İlk öğrendiğimde SEVGİ nin her şeyi çözebileceği ve onun insan' a duyulmasıydı. hani bir söz vardı ya ; ..... sevginin önünde eğil kızım. büyürken bizler insan' a olan ve duyulması gereken o temiz saf sevgilerle yetiştirildik. bizim sevgimiz ;

// Sevgiydi inandık.
İnsan, varlık nedenini yok sayamazdı. telefondaki apansız bir sesti sevgi, soluktu. dokunmaktı birazda. yollar yürümekti. bilinmedik zamanlarda yan yana oturup gülümsemekti. pencere önlerinde ufka dalıp boşlıuklarda yitip gitmekti.
Uzaklarda, çok uzaklarda yol bilmez kuşların kırık kanatlarına bağlı pusulalarda yazanı beklemekti sevgi. özlemekti \\

ama yaşadığımız dünya ve insanlık bizler o temiz saf duygularla bakarken farklı iklimlerde değişerek şekillendi (!) gör(e)medik asıl insanlık gerçeğini ve zamanla bireyselleştik... bize öğretilen sevgi'yle baktığımız insanlardan oluşan toplumlarda bireyselliğimizi ve acımızı yaşadık.. zamanla yalnızlaştıkça araştırmalara başladık, kimimiz o bireyselliğin yalnızlığında farkında ve ayrımında olmaksızın farklı kanallar açarak farklı boyutlarda varoldular ve psikolojik hastalık(lar) teşhisleri adı altında daha da toplumsal yaşamdan uzaklaştır(ıl)arak bireysellliğin çıkmazlarında yokolmalarını sağladılar. evet çelişkideyim bize sevmek öğretildi ama dünya (insanlık) bireyselleştirdi. acı ve yıkım getirdi sevgi' lerimize. araştırdık.. öğrendik ve çelişkiye düştük... ilk önce ;

// Sevginin pazarda alnıp, satılacak kadar basit olduğunu (...) Sevgilinin sevdiği sürece varolan bir sevgiyi yaşamak. Sen beni sevdiğin müddetçe bende severim' lerde adının sevgi olduğu o basit bazarlıkları keşvettik.

Sonra sevginin çok daha öte olduğunu (...) tüylerimiz ürperirken ve acılarımız farkında olmadan (yalnızlığımız arttıkça) ;

//Aslında İnsan' ın "Yaşayan bir Sevgi" olduğunu !!

evet aslında bunca bireyselliğimizde yokolup gitmelerimiz bize bu gerçekleri görmeye iten yönlendirmelerdi. ve sevginin pazarlarda alınıp satılamayacak kadar yüce olduğunu ve bir insan'a sunulamayacak kadar evrensel olduğunu ve İNSAN denen varlığın aslında bir SEVGİ hüzmesinden ibret olduğunu. sadece bununla varolması gerektiğini. öğrendik.

evet çelişkideyim. bu sonuç aslında insan'ı daha da bireyselliğin çıkmazında yoketmesinden korkuyorum. ve bu sonucun getirdiği o asıl gerçekliği yeryüzündeki bu insan müsveddelerinin taşıyamayacağından endişeliyim. çünkü öylesine yokolup gitmişlerki kendi bencillik çıkmazlarında kendilerini kaybetmiş durumdalarki... yeryüzü coğrafyasını daha çok negatif enerjilerimizle yok' etmeden gerçek varoluşlarıımızda kimliklenebilir isek o aydınlanma çağını aşmış oluruz sanırım. ama yaşadığımız çağ konusunda çelişkideyim.
IŞIK ve SEVGİYLE

[serenadaschizophrana]

insanlara dair çok güzel bir yazı . etrafta kalpleriyle görmeyi ve sevmeyi bırakmış o kadar insan var ki geleceğimiz hakkında çelişkiye ve endişeye düşmemek imkansız. seni çok iyi anladığımı söyleyebilirim şu satırlardan sonra. benim de içimde kabaran sevgi dalgaları karşımdaki insanarın yüksek duvarlarına çarpıp geri dönüyor. kalbim acıyor her defasında ve körlenmesinden korkuyorum bir gün... bir gün bakıp da görememekten korkuyorum...

[shaks]

müthiş bir açıklama... sende çok daha öz bir dille ifade etmiş olman. teşekkürler. amaç birşeyleri düzeltebilmek elbette ama donkisotçuluk oynamak insanı yoruyor.

[serenadaschizophrana]

benim bahsettiğim de bu zaten sevgisiz insanların duvarlarına çarpa çarpa yorulmak işte. pes etmeye başladık bile bu satırları yazdığımıza göre ne dersin ? bence her şeye rağmen gülümsemeli en azından kendi kalbimizi ısıtmak için...

[boogee]

ben bu ısık ve sevgiyle lafını hatırlıom bi yerden ama nerden

[CehennemdengeleN]

kötülük/badness, iyiliğin/goodness eksikliidir daha çok. nefret de sevginin. korku, cesaretin. birbirine zıt anlamlar gibi görünmesine rağmen aynı kaynaktan çıkan iki filizdir. ilki + duygularımız, ikincisi ise eksi duygularımız. aslında kaynaktan çıkan şey tektir. bu karşıtlıkalrın varlığı, sadece + kaynağın azlığı yada çokluğunu belirtir. örneğin kötülük diye bir şey yoktur. kötülük, var olan iyiliğin eksikliği ya da hiç olmayışıdır. karanlık diye birşey yoktur. karanlık, ışığın eksikliği yada o alanda etki etmemesidir. günah diye de birşey yoktur. Allah ademe şu agacın meyvesinden yersen günah işlersin,s eni cezalandırırım demedi. sadece uyardı, o meyvayı yeme yoksa ölürsün. günah, insanın yaratıcıyı dinlememesiyle meydana gelen itaatsizlikti bu bakıma ve günah yeryüzüne girdi. ölüm de girdi. çünkü bütün dinlere göre günahın sonucu ölümdü. ve sevgi. insan, yaşama savaşını verirken sevgi, güven gibi olumlayıcı zaaflardan kurtulmak için bu zaaflara kabuk bağlattı. bir çeşit kendini koruma mekanizmasıydı bu. sonra aşklara da yansıdı bu. pazarlıklı aşklar yaşandı. sevdiğin kadar sana sevgi vereceim. sonra da kendi egomuzun tatminine dönüştü, kaynağını bencillikten ve kendini korumaktan alan bütün duygular. ne aşkın adı kaldı ne sevginin karşılıksızlığı, üstünlüğü... sadece senin çelişkin de değil bu. yazmışsın ya başlığa çelişkilerleyim die. sevgiye kapıalrını kaparmış bütün insanların çelişkisidir bu. çünkü ne kadar sevgisiz bir yaşam tarzını seçerlerse seçsinler, hayatın bize hazırladığı ince komedilerle (güç) bize bunu daima hatırlatacaktır. ya vicdanımız yoluyla ya da duygularımız ve şuurumuz yoluyla....

[shaks]

Bence pes etmek değil be dostum.. inadına yaşamak var ya ibret olurcasına !!! Bir Yunus gibi, Bir Mevlana gibi, Bir Nazım gibi Severek yaşamak. ....
--------------------
CehennemdengeleN,,,, Teşekkür ediyorum böylesi temelde insanlığa varolan o güzel yazın için. yazında birazcık budizm den de esintiler bulmadım değil. ama hissis bir yaşam biz insan ırkına aykırı bence. mutluluk karşıtı olan acıyı getirir, gibi bir budizm felsefesi tamamen nötr olmaya dayalı. elbetteki yazının özü çok daha öte bir anlam taşıyor ve o anlamı alarak artı birşeyler verdiğin için ..
Işık ve Sevgiyle diyorum....