Daha önceleri karanlıkta görebiliyo muydum?
Yoksa karanlığı mı görmüyodum?
Bilmiyorum...
Ama bu gece hiç korkmadığım kadar çok korkuyorum
Ve sebebini bilmiyorum
Anlam veremiyorum
Belki ilk kez bu kadar dikkatli baktım ona
Yada canı sıkkın bişeylere
Kimbilir belkide bana
Gündüze daha düşkün oldum zaafım olmasada
Kıskandı belkide
Darıldı bana
Gündüz beni renkleriyle hayallerimden alıp atarken sert,soğuk duvarlara
Karanlık yorgun bedenimi kucağına alıp sallardı renksiz,sessiz ve sonsuz boşluğunda
Onu boyardım elimde boyalarımla
Beni korkutmazdı dalardım hemen rüyalara
Yaralarımı sarıp vakitlice odamı terk ederdi usulca
Bana gözlerim olmadan da görmeyi
Kulaklarım olmadan da duymayı
Bedenim olmadan da var olmayı öğretti
Gündüzse bana ihaneti öğretmiş olacak ki
Karanlık beni yokluğuna terk edip gitti
Ve şimdi sözüm sana:
Zifiri karanlık odamda bi yerlerdesin belkide
Bu şiir sana ama biliyorum yetmez kendimi affettirmeye
Gözlerim kapalı diye uyuyorum zannetme
Hiç yüzüm yok sana bakmaya bile
Hiç yüzüm yok yalvarmaya "Beni affet" diye
