Yasanmis Esrarengiz Olaylar

[biggang]

Simdi burada yazdiklarim bir kitap'dan alintidir,

Sayflari rastgele acip o sayfadaki Olayi yazacagim...

sayfa 110
Karşılıklı Konuştuk

Olayı yaşadağımda 13 yaşındaydım.
Yazları babamın ailesi ile yazlığa gider üç ay kalırdık. Biz çocuklar için iyi bir tatil, aile büyükleri içinse kışlık erzaklarımızın temini için güzel bir fırsattı. Bu çiftlik babamın dedesinin doğduğu evmiş, yani yüz yıllık tam bir ata yadigarıydı.

O gece uykumdan çok susamış olarak uyandım. Ev işlerıne ve bize bakan Emine teyze'ye seslenmeme rağmen uyandıramadım. Sesime benden bir yaş küçük kuzenim uyanmıştı.

Birlikte aşağı inerek su içtik, tam yukarı çıkacaktım ki mutfağın yanındaki killer odasına bahçeye açılan kapısında yaşlı amca gördüm.

Tahta'dan yapılmış sedirin kenarına oturmuştu.Kim olduğunu bilmediğim halde hiç şaşırmadım, çünkü civar köylerden ekimlerimizin toplanması için her zaman işçiler gelir, sabahın erken saatlerinde babannemin, uygun görürse işe almasını beklerlerdi.

Kuzenime yeni işçi amcayla konuşalım dediğimde kuzenim, benim çok uykum var, sen konuş dedi, ve yanımdan ayrılarak uyumaya çıktı.İşçi amcanın kıyafeti çok dikkatimi çekmişti. Başında şapkası, üzerinde gri elbisesiyle, o küçük yaşımda bile bana ilginç gelmişti. Yanına giderek merhaba dedim. Yaklaştığımda amcanın daha da yaşlı olduğunu gördüm. Nedense içim acıdı ; bu yaşta nasıl çalışacaktı? Yanına oturarak ne iş yapacağını sordum. Cevap vermedi; sanki beni görmeiş gibiydi. Kucağında tutuğu çantası ile meşguldü. Çeketinin koluyla çantanın üzerinde bulunan metal parçasını parlatıyordu. Elini çektiğinde sarı metalin üzerinde PTT yazısını okudum. Yukarı balkondan bakıcı teyze bana seslenince bir kaç adım atarak balkondaki teyzeye 'Geliyorum dedim'

Kafamı tekrar amcaya çevirdiğimde amcanın oturduğu yerde olmadığın gördüm. Çok üzüldüm, bakıcı teyzeden korktuğunu sanarak bir kaç defa amca diye bağırdıysam da ne kendisini gördüm ne de sesini duydum. Çok üzülmüştüm. Sabah gelirse babaannemden işe almasını isteyecektim. Odaya çıktım. Bakıcı teyze kime seslendiğimi sorunca gördüklerimi anlattım.

Hemen çiftliğin bekçisinin yanına gitti ve kimi içeri aldığını sordu. Bekçi kimsenin gelmediğini söyledi, demir kapıyı hiç açmamıştı.

Ben yattım, uyudum. Sabah bütün aile uyanmış beni bekliyordu, Babam, amcamlar, babaannem bana olayı tekrar anlatırdılar ve daha sonra babaannem elinde bir deste resim ile yanıma gelerek, ' o amca bunlardan hangisiydi diye sordu?

Resimlerin içinden o amcayı hemen tanıdım. Gösterdiğimde babam ve babaannem çok şasırdı. Çünkü resimdeki şahıs babanemin kayınpederiydi, yani babamın dedesiydi. Ölünceye kadar yani 1939 yılına kadar postacılık yapmıştı, babam doğmadan 15 yıl önce ölmüştü. Babamın bile görmediği dedesini ben çok iyi tarif etmiş ve bir çok resmin içinden bularak gösterebilmiştim.

EE / Kemer

[birunsatan]

güzel bi öykü, sakıncası yoksa kitabın ismini ve yayınevine yazabilir misin...

emeğine sağlık biggang

[belfalas]

aynı olan konu silinmiştir...konu açarken daha dikkatli olursanız sevinirim ard arda iki kere açılmış konu

[biggang]

Ayni Kitap Sayfa 192

Yaşamımın En İnanılmaz Terübesi

Nedenini bilmediğim ve asla öğrenemeyeceğim acı tecrübem, bana insanların sahip olduğu beş duyunun dışındada işleyen bir gücün olduğunu öğrendiğimde yirmi iki yaşında üniversite öğrencisiydim.

Arkadaşlarla tuttuğumuz evimizin küçük bir bahçesi vardı. Bu bahçe bizim en büyük lüksümüzdü.Derslerden bunaldığımızda bahçedeki büyük dut ağacının altında toplanır , üzerimizdek stersi atmak için sohbetler eder eğlenirdik.

Finallerin çok yoğun olduğu o günlerde ailesiyle İzmir'de yaşayan arkadaşım Gülperi ile masayı bahçeye taşımış ders çalışıyorduk. Birden arkadaşım dehşet içinde ayağa fırlayarak İçeri gidelim, diye bağırmaya başladı. Ne olduğunu anlayamadan eve geçip sakinleştirmeye çalışırken dehşet içinde ne olduğunu anlatmaya başladı.

Kafamı kaldırdığımda ağaçtan aşağıya doğru iple boynundan asılmıs bir erkek gördüm. Gözlerimi bir kaç defa kapatıp açsamda aynı görüntğ devam ediyordu. Çıldırmak üzereyim birde sen bak!

Gülerek pencereden dışarı baktım hiç bir sey yoktu.

Güzel bir Nisan akşamının esintisinden başka bir şeyin olmadığını söylediğimde arkadaşım çok çalışmanın başına garip işler açtığını söyleyerek derse bir gün ara verip dinleneceğini belirtti, ve beni korkuttuğu için özür dileyerek evden ayrıldı.

Olayı çoktan unutmuştum. Finallerin bitiminde ise ailemin yanına dönmek için hazırlıklara başlamıştım. Aynı evde kaldığım arkadaşım Suna eve geldiğnde morali çok bozuktu, sebei ise iki yıldır nişanlı olan Suna'ya evlenme teklif eden bir esnafın işi tehditlere kadar vardırması idi.

Suna nişanlı olduğunu ve yakında evlenenceğini söylemesine rağmen bu kişi ısrarla evlilik teklifini devam ettiriyordu.

Arkadaşımı sakinleştirmek için gidiş hazırlıklarına devem ettik ve gece üç civarında yattık, kapının siddetli çalınmasına uyandığımızda dışarıdan kalabalığın uğultusunu duydum.

Suna kapıyı açarken, bende olup biteni anlamak için pencerye koştum ,baçedeki polisler dut ağacına aslı bir erkeği indiriyordu.

Bayılmışşım.Kendime geldğimde ifadeler ve soruşturmalar yapılıyordu. Saatler geçmiş ben Suna'ya evlilik teklifi yapan adamın red cevabına kendini asmasının ötesinde haftalar önce bu görüntüyü gören arkadaşımın garip gücünü düşünüyordum.

Hayatımın en inanılmaz tecrübesini bizat yaşamış olmam hayata bakış açısımı tamamen değiştirdi.

AK / İzmir

kitap'da isimler açık açık verilmiştir ben özel hayata saygıdan dolayı sadece isim ve soy isimlerin baş harflerini kullanıyorum..

[serenadaschizophrana]

gerçekten ilginçmiş bu hikaye de...ellerine sağlık.

[biggang]

Kitab'i merak edenlere yazdigim basligi aynen google'da aratiginizda kitap hakkinda bilgi bulabilirsiniz..

Ayni Kitap sayfa 172 Duru Goru bolmu

Bu kitap o kadar surukleyici ki sizlerle paylasmak istiyorum..

Oleceklerini Onceden Hissettim

Kendimi, daha dogrusu farkliligimi yedi yasinda fark ettigimde, annemin beni neden doktor doktor gezdirdigini az da olsa anlamistim..

Aile icinde konusulanlardan anladigim tek sey su olmustu: Acaba ozel insanlar cok yasar mi veya kerametlerini saklamamiz mi gerekir? Beni boyle dusuncelere sevk ettiren sey, tabiki olacaklari zaman zaman onceden bilmemdi.

Butun bunlar benim istegim disinda ceryan ediyordu, 16yasima geldigimde bu farkliligimi az da olsa kontrol altina alabilmistim. Ailem bana bu tur olaylarin nasil olabilecegini bilmediklerini ama benim gibi bir cok insanin dunyanin her yerinde yasadiklarini anlatmislar ve ozelikle de eklemislerdi, gorduklerini en yakinlarinin disinda kimseyle paylasma!

Onceleri oyun diye nitelendirdigim bu yetenegimin beni cevremde ozel bir kisi yapmasindan hosnuttum, Insanlarin yuzune bakarak yakin gelecekleriyle ilgili cok dogru bilgiler veriyordum. Bunu yaparken yari uyanik yari uyur bir hal aliyordum. Insanlar yanima yaklastiklari anda cevresinde olusan renkleri gorebiliyordum. Zamanla bu renklere gore o sahsin hakkimdaki dusuncelerini okumaya basladim, Boylece iliskilerim cok guvenilir olmamaya basladi. Insanlarin niyetlerine gore olusan renkler benim guvendigim iliskileriminde sonu oldu. Her gecen gun daha yanliz kaliyor ve icinden cikilmaz bir boslugun icine dusuyordum.

Esimi tanidigmda insanlara olan guvenimi tamamen kaybetmisitim. Bu guveni uc ay icinde tekrar kazanmami saglayan esimle hemen evlendim

Mutlu gecen evliligimizin besinci yilinda beynimi kontrol altina almaya calisarak yetenegimi koreltmeyi az da olsa basarmistim. Dort yasindaki oglum ve esimle bakkal dukkanimizda ki yasamimiza devam ediyorduk, Olay olmadan aylar once oglumun ve esimin cevresinde gormeye basladigim renk kalbimi sizlatmisti. Gittikce soluklasan renkleri goruyor ve hic bir sey yapamiyordum. Uzuntuden kahroluyorum, Gittikce panige kapilmis, bir hayli kilo vermistim, Esimle oglumun yanindan ayrilmiyor, bensiz nefes almalarina bile neredeyse izin vermiyordum.

Bu durumdan cok sikilan esim arkadaslarimla konusarak beni uyarmalarini istemisti. ailem ve arkadaslarim bana bunlari anlatarak neden boyle bir sacmalik yaptigimi sordular.

Onlara aglayarak gorduklerimi anlatsam da bana inanmadilar ve aklimi basima almami istediler. Yoksa yuvamin dagilacagini soylediler. Bu konusmanin ustunden bir hafta gecmistiki beni markette birakarak bayram alisverisine cikan esimle oglumu trafik kazasinda kaybettim.

Hayati, yasayan bi rolu seklinde devam ediyor, Ailesini kaybeden bir cok kisi oldugunu biliyorum ama oleceklerini bilerek buna engeleyememin acisini yasayan kac kisi var benim gibi?

Hala devam eden bu farkli ozelligim odul mu yoksa cezami karari siz verin?

MC Ankara