Osmanlının son zamanları, İstanbulun Fatih ilçesinin halie yakın bir mahallesinde bir kadın, bir sabah kardeşinin evine gitmek için kendi evinden çıkıyor ama erken geleceğinden ya da ayakbağı olmasın diye çocukları kendi evinin hemen yanında bulunan yalnız yaşayan bir komşusuna bırakmak istiyor, komşusu kadını kırmayıp çocuklara bakabileceğini söylüyor, kadın da çocukları bırakıp kardeşinin evine gidiyor. Aradan 3 saat falan geçtikten sonra kadın geri geliyor ve çocuklarını almak için komşusuna gidiyor ama komşusu çocukların yaklaşık bir saat önce dayıları tarafından alındığını söylüyor, kadın geri giderken komşusu bunu içeri çağırıyor, buna yorgun olduğunu biraz dinlenip daha sonra gitmesini söylüyor. Kadın içeri girip salonda bulunan divana oturuyor, komşusu da buna bir tabak yemek getirip, mutfak'a gidiyor. Ama kadın eve girer girmez içinde bir huzursuzluk, bir sıkıntı baş gösteriyor ama neden olduğunu anlamıyor. Komşusunun getirdiği yemeğe baktığında ise içindeki sıkıntı daha fazlalaşıyor ve gayri ihtiyari bir şekilde elindeki kaşığı masaya bırakıp, oturduğu divanın altına bakıyor ve divanın altında kendi çocuklarının kesilmiş bedenleriyle karşılaşıyor. Bir anda ayağa kalkıp bağırarak dışarı çıkıyor kadını mahalleliye yakalatıyor.
Kadın çıkarıldığı kadının huzurunda çocuklarını neden öldürdüğünü ise şöyle anlatıyor: Çocuklar çok bağırıyordu, susmalarını istedim, susmayınca bende ikisini öldürdüm. Daha sonra da bedenlerini parçalayıp yaptığım yemeğin içine attım. O sırada anneleri geldi ve bana ne yemek yaptığımı sorunca bende canı çekmiştir diye ona da verdim...
Daha sonra kadın Fatih meydanında kazığa oturtularak idam ediliyor ama bu olay yıllar içerisinde halk arasında bir efsaneye dönüşüyor. İstanbul'un ilk yamyam efsanesine...
