"Karabasan Hakkındaki Düşüncelerim" başlığına yazılanların neredeyse tamamını okudum. Okuduklarımla ve kendi deneyimlerimle birlikte kafamda bazı fikirler oluştu bunları paylaşayım dedim.. yaklaşık bir yıldır hiç karabasan görmüyorum, gerçi adının neden karabasan olduğunu da bilmiyorum çünkü ben gündüz de gördüm

, belirtiler sizlerin astral belirtisi dediğiniz şeyler evet ve buradan şu tezi ürettim ben de. Bu karabasan denen yaratık bizim astral bedenimizle uğraşan birŞEYse sadece? (aslında burada şu yönde şüpheliyim, karabasan sırasında gözlerim kapalı olmasına rağmen tavanı yada karşı duvarı gördüğümde oldu, göremediğimde oldu ). Diğer bir nokta okuduğum kadarıyla bazı arkadaşlar karabasanla dalga geçmeyi yada muhabbet etmeyi denemiş. aynı şeyi ben de denedim lisedeyken

böyle bir gece karabasan gelmişti ve ben o sıralar çok gördüğüm için çok sıkılmıştım. bu sefer dua etmicem şarkı söyliyim acaba nolcak dedim kendi kendime merakla. sonra bir çocuk şarkısı söylemeye başladım içimden, sanırım "daha dün annemizin kollarında yaşarken.." diye başlayan şarkıydı..ama 5-10 sn sonra daralmaya başladı içim, göğüs kafesime birisi oturmuştu sanki, biraz daha devam ettim daha da daraldım o kadar sıkıştırmamıştı daha önce, baktım olmayacak dua okumaya döndüm ama okuyamıyordum da, dilim dönmüyor ve ağzımı birisi sanki iki taraftan yanaklarıma doğru çekiştiriyordu, ağlamaklı olmuştum tam, sonra yavaş yavaş dilim dönmeye başladı, biraz sonra da rahatlayıp kendime geldim..
- 2 -
Bu, üniversiteye ilk başladığım zaman olmuştu, yurttaki odamdaydım, gündüz vakti abdest alıp namaz kılayım dedim ama farkettim ki ezan okunmasına 10- 15 dk var, bende o sırada yatağıma uzanmış bulundum öyle düşüncelere dalmışken uyuyakalmışım, birden uyandım ve gözlerimi açmamla kapanması bir oldu, sanki bişey gözlerimi kapadı, ben açmaya çalışıyorum o kapıyor, çok hafif aralar gibi oluyorum ama açamıyorum bir türlü gözlerimi bir türlü, korktum ve karabasan olduğunu anladım, daha önceki karabasanlarda hep geceydi ve tek başımaydım ama bu sefer odada bir arkadaş daha vardı ve ondan yardım isteyeyim dedim, "amcoğlu uyandır beni" diye bağırıyorum ama sesim çıkmıyo, eleman da yatağımın uç tarafına 1-1,5 metre mesafede sandalyede oturuyo, arkası bana dönüktü önce (yatağa uzanırken gördüğüm kadarıyla), sonra benim inilti olarak çıkan sesime döndü, bana bakmaya başladı, ben gözlerimi ona diktim ama hala gözlerimi anca açar gibi yapabiliyorum ve hayal meyal görebiliyorum bana döndüğünü, neyse sonra ben hala devam ediyorum bağarmaya "amcoğlu uyandır beni" diye

ve yerimden kalkamıyorum, sonra noldu anlamadım birden dilim çözülmeye başladı ve önce yarı anlaşılır sonra da anlaşılır bir şekilde "amcoğlu uyandır beni" diye bağırabildim ve sonra gözümü açıp yerimden kalkabildim.. çok garip bir deneyimdi hala anlam veremedim buna..kabus desem değil çünkü bilincim yerinde, astrala geçiş desem gözlerim kapalı ama arkasını göremiyorum.. :S
sizin yorumunuz nedir?
