Soğuktu hava...Hıncını almak istercesine etrafı hırpalayan yağmurdan onun camı da payına düşeni alıyordu....Soğuktu hava ve üşüyordu her şey...Soğuktu ve titreyen yapraklar gibi titriyordu kız hem soğuktan hem ruhunu kavuran yanlızlıktan....Dünyada bir başınaydı sanki...Birbaşına ve ağlamaklı....Camı döven yağmur damlaları mıydı onu üşüten yoksa gözlerinden süzülen hüzünlü göz yaşları mıydı bilemiyordu kız...Yatağının üstüne oturmuş yalnızlığının etkisinden kurtulmak için boşluğa seslendi çaresizce...Ve beklentisiz...Çünkü yanındayken onu duyamayanlar vardı etrafında...Boşluğa seslense neye faydaydı...Ama seslendi yine de çünkü yalnızdı...Ama seslendi tekrar tekrar havanın soğuğuna göz yaşlarının tuzuna rağmen sonsuzluğa...Ve fısıldadı en masum bebekten daha masum bir tavırla..."Bul beni"....Bilmiyordu ki hayatta imkansız diye birşey olmadığını...Bilmiyordu ki yanındakiler onu duymuyor olsa bile bir yerlerde onun fısıltısını duyacak birinin nefes aldığını ondan habersiz....Ve gerçekten de biri duydu fısıltısını boşlukta "bul beni"...Çocuk ta üşüyordu esnada ve aslında o da fısıldamak istiyordu sonsuzluğa "bul beni" diye ama ona bile gücü yoktu....Üşüyordu ve ağlıyordu o da...Ve o da bilmiyordu onu üşütenin yağmur damlaları mı yoksa göz yaşları mı olduğunu....Ama duydu işte nasıl olduysa...Tekrar tekrar duydu "bul beni"....Ve herkesin ne diyeceğini umursamadan düştü sesin peşine....Çünkü beyninden söküp atamıyordu o sesi.."Bul beni"....Aradan kaç zaman geçti bilinmez Tanrı onları ikisinin de aklının ucundan geçmeyecek bir yerde bir araya getirdi....Kız unutmuştu aslında söyledğini bile ama çocuk unutamadı duyduğu andan beri...Hayatına anlam katacak olan biri ona seslenmişti çünkü "bul beni"....Ve bi gece ikisi de şans eseri bu konuyu hatırlattı birbirine "bul beni"...Çocuk şaşkındı ve tabi kız da...Çocuk ilk defa ürkek bir kediye dönmüştü korkuyordu....Çünkü ne olabileceğini kestiremiyordu artık...Bi ses duymuştu zamanında "bul beni"...Ve şimdi sesin sahibini bulmuştu ve merak ediyordu acaba hala diyor muydu diye "bul beni"....Sonra çocuk dayanamadı ve haykırdı sen benim hayatımın anlamısın diye....Kız sustu...Kız korktu...Çünkü başka birine yüklemişti o anlamı ve şimdi şaşkındı...Kız çocuğa seninle biz olamayız dedi...Çocuk yıkıldı...Ama yılmadı...Haykırdı Tanrıya..Sen değil miydin ona "bul beni" dedirten...Ve sen değil miydin Tanrım bana onun dediği lafı ileten.."Bul beni".....Ve çocuk herşeye rağmen pes etmeyeceğim diye haykırdı...Ve son nefesine kadar bekleyeceğine dair yeminler etti çaresizce...Bekleyecem dedi....Bi gün anlayacaksın seninle kaderimizin bir olduğunu dedi...Ve kainatın son günü bile olsa ben fısıldıyor olacağım dedi çocuk sensiz saklandığım karanlıklarda sonsuzluğa...Tek aşkım "bul beni"....Ölmeme tek nefes dahi kalsa...Bir tek kalp vuruşu zamanım bile olsa seni sewmekten vazgeçmeyeceğim....Tek aşkım "bul beni"...(Başımdan geçen bi olay...Bişiler yazayım dedim...Benim hikayem de bu işte...)
__________________ Kimi vardır rüzgarın ağaç dalında çıkardığı sesle irkilir,Kimi de vardır ki dünya yıkılsa farketmez neler olduğunu etrafında...Sen ağaç dalındaki rüzgar olursun eleştirirken,ben veya bi başkası patlayan bomba olur ayaklarının dibinde!!Sen benim doğruları dile getirmemdeki üslubumu çirkin bulursun bi başkası sırf sert cevaplarım var diye benim üslubumu beyenmeyen senin üslubunu çirkin bulur ...Şimdi ister tebrik et beni...İstersen kır kalemimi!!!
Ego primum tollo,nominor quoniam leo!!  | 
HErKeSiN İçİnDe BiR DeLiLik YaTaR!!! 
peki izinle olur herhalde demi nora bu arada ben kısa film çekiyorum güzel bir öyküden çok güzel bir kısa film olur ödül alırsamda bu bnm değil hepimizin olur
bal gibide olur
