KELEBEĞİN KANATLARINDAYDI YAŞAM
Bir gün ruhum " Ne zaman? " dedi
" Ne zaman varıcaz hayallerimize? "
Cevap veremedim
Ağladı..Bende ağladım...
İlk kez o gün gözlerinde nefreti gördüm
Gökyüzünde kanat çırpan kuşa bile suç bulduktan sonra " Benim " dedi
" Tek suçlu benim "
Hayattan elini eteğini çekti bir gün
Bütün hedeflerinden vazgeçti
Boyun eğmişti rüzgara, dalgalara
Boyun eğmişti kendisine dair verilen her karara
Ona " Hadi oynayalım " dedim
Tüm Dünya ya sahnemizin tozunu yutturalım
Bir de baktım yok
O da bırakmayacak mıydı zaten?!?
Evet bırakmıştı ve çok erken
Zaten kim neden kalsın ki benimle yıkık duvarlarımda
Rüzgar hoyratça dolanıp alıyo elimde ne varsa
Derken onu gördüm
Ruhumu..
Soğuk ve kimsesiz sokaklarda dolanıyordu bir başına
Sokaklar kadar boştu kalbi ama kimsesiz değildi
Bir kendine yer vermişti artık birde ölüm sessizliğine
Kemanınıda sonsuz uslara terketmişti
Artık kalbinde ne başkalarına yer vardı ne de zaman
Kelebeğin kanatlarındaydı yaşam
Derken olduğu yerde diz çöktü
Önce başı sonra da kendisi düştü
Düşmüştü evet.. Hayata yorgun düşmüştü
Soğuk örtmüştü üstünü
Belkide ölmüştü
Ölümsüzlüğe?
Ölüme?
Peki ya yaşama?
Beni neye terketmişti?
...guzelmiş
