Requıem

[AKHENATON]

Ben , beni tanımak için çaba sarfettiğimde ,
Ben beni sorgulayarak kusurlarımı bir bir ortaya çıkardığımda nereye doğru yol alıyorum ?
Ben kendime ne kadar yaklaşabilirim ?
Nedir beni benden ayıran ?
Neden asırlardır yapılıyor bu mücadele ?
Ve neden ben böylesine huzursuz, yanlız ve kusurlarla dolu yaratıldım ?
Kayalıklarda güneşleyen bir ayı balığının ,
Karnını tıka basa doyurmuş bir kedinin vurdumduymazlığı benden esirgendi.
Onlar gibi yaşayan yerle gök arasındaki
Binlerce varlıktan farklı bir kaderle yaşamam istendi.
Bildiğinin bilincinde olan tek varlık olarak yaratıldım.
Sorulmadı,
Hiçbir şey söylenmedi.
Ben sorduğumdaysa hiç bir zaman cevap verilmedi.
Şimdi artık biliyorum.
Bildiklerimi kullanarak üretiyor, ürettiklerimi tüketiyorum.
Ben
Yerle gök arasında sadece ben
Boyun eğmeden doğaya hükmetmek istiyorum
Çok çok zaman önce ağaçlardan toprağa indim.
Ayaklarımın üzerinde durarak
Ellerimi,parmaklarımı kullanmayı öğrendim.
Yiyecekleri ezerek,parçalayarak yediğimde çenem küçüldü,
Kafa yapım farklı bir şekle büründü
Beynim bu yeni yapıda büyüyüp gelişerek yaratmaya başladı
Yaratan,
Hükmeden ben,
Dünyanın merkezinde durarak kimi zaman tanrısına haykırdı
İsyanlarında nedeni, niçini arayarak herşeyi sorguladı.
Hepimiz aynı yerdeyiz.
Tevazuyla boyun eğen, toleransla susup dinleyen,
Hepimiz aynı yerde,
Kendimize göre dünyanın merkezindeyiz.
Herşey bizim çevremizde olur
Ve tüm yaşam bize göre bizim çevremizde yaşanır.
Ben olmasam, merkezde durmasam
Benim çevrem, o çevreye bağlı yaşantılarda olmaz
Ben varım, bana göre merkezde duran
Sen varsın , sana göre merkezde olan
O var , ona göre merkezde bulunan.
Seni içimde hissederken,
Senden bir parçanın bende olduğunu bilerek
Ve yüreğimin her atışında
Yaşamın güzelliğini farkederek
Tevekkülle boyun eğemem kaderime
Ben bilenim
O kutsal birliktelikten ölümsüzlüğü yaratanım
Bedenim yok olup gidecek gülüp geçiyorum
Değişmeyecek ne kaldıki bu evrende
Sorarım sizlere
Bugün bıraktığınız yarın aynı mı ?
Her şeyi biz yarattık
Mabedleri , inançları
Herşeyi biz yarattık,
Kutsallıktan günahın batağına uzanan her esere
İnsan denilen varlığın imzasını attık
Dünya üzerinde ölümden kaçarken
Kültürü yararak ölümsüzlüğe uzandık.
Her birimiz bu koca evrende bir güneş sistemiyiz,
Bizleri çarpışmaktan,birbirine girerek kaostan alıkoyan tek değerimiz var elimizde.
Tolerans ve tevazu.
Ben senin yerinde dursam,
Senin yaşadıklarını yaşayarak , senin gibi hayata baksam
Sen olabilirmiyim hiç ?
Sen yürüdüğünde ben hürmetle kenarda duranım
Ben koştuğumda sen hürmetle susansın
Bu olmasa,
Sen ve Ben ,
Sistemler birbirine girerek kaos doğsa
Hiç bir şey kalmazdı ortada.
Denkleri sırtında
Çölün ıssız ve yanlız dünyasında
Kum taneleri kadar yakın olmazdık
Onlar gibi bir bütünü oluşturmak için yan yana durmazdık.
Ne zor şeydir çölden uzakta bir kum tanesi olmak,
Kumsalların sonsuzluğundan mahrum kalmak.
Me zor şeydir bir kumsaatinin boşluğunda
Üsteki guruptan koparak aşağıya ulaşamadan ;
Arada , beliryemeden zamanı boşlukta durmak.
Görüyorum,
Bana sevgiyle dolu bakıyor gözlerin,
Gönlünün kapısı açılmış
Sorgusuz sualsiz gel diyor.
Ama o sevginin ve gönlün
Bana fazla olduğunu biliyorum.
İşte bildiğini bilen insan olarak
Sevgine ve sana layık olabilmek için
Sana sahip olduğum pürüzlerden,çıkıntılardan
Arınmak için çalışıyorum
Tevazu deme sakın sözlerime
Ben ne olduğumu biliyorum
Bende senin gibiyim,
Sevgimi verdim gönlümü açtım sana
Ve sen de pürüzlerden arınarak gelmelisin bana.
Sen oradasın , bense burada
Bıkmadan usanmadan çalışmalıyız
Tek enerjimiz cesaretimiz,
En büyük yargıcımız vicdanımız,
İtidal,basiret ve adaletle
Bizler birbirimize layık olabilmek için yaşamalıyız.
İleri, hep ileri diyerek koşuyorum
Okullarda aldığım eğitimler,
Bana öğretilenler,
Söylenenler ve çevremde yaşanılanlar
Benim yaşadıklarım
Hep aynı yönü gösteriyorlar.
İlerlerlemek
Kim olduğumu , ne olduğumu
Ve nerede durduğumu anlayarak gelişmek.
Bu çabalarımla bir yere doğru koşarken,
Bir şeyden kaçtığımı fark ediyorum.
Yoksa ben kaçarken koşanmı oluyorum ?
Kaçarken koşmak
Ve kaçtığını gözardı ettiğinde
Bir hedefe
Bir yöne koşuyor olduğunu sanmak.
Şimdi oysa
bakıyorumda şu koca evrene
Bir benzerim yok,
Arıyorum , soruyorum ama bulamıyorum
Sahip olduğum bilginin yakıcılığında
Bir gün bitecek bir hayatın acımasızlığında
İnsan olarak yalnızlığımı yaşıyorum
tanrım belki de bundan dolayı isyanlarıma karşı hoşgörün
Belkide bundan dolayı
Ben tanrıyım diyerek
Ölümsüzlüğü arayan haykırışlarıma gösterdiğin tebessüm
Beni sen yarattın
Ve sen yaşamla beraber ölümü bana verdiğinde
Ölümsüzlüğü isteyeceğini biliyordun
Onlar karşı karşıya duramazlar
Yaşamın aydınlığından ölümün karanlığına doğru uzanarak
Hakikati arayanlar yol bulamazlar
Siyahla beyazın zıtlığı yaşanmaz orada
Birbirine girmiştir ölümle yaşam
Ben o birlikten yaratırım ölümsüzlüğü
Yerle gök arasında
Tüm canlılar bilmiyorlar yaşadıklarını
Ve bilmiyorlar bir gün bu hayatın son bulacağını
Yazılanlar ya da konuşulanlar
Tarih olur unutulurlar
En güzel sözü söyleyenler
En güzel metni yazanlar
Şunu bilmelidir
Yerle gök arasında
Söylenmedik hiç bir şey
Kalmamıştır aslında
Önemli olan
Ketumiyetle bağlanabilmek
Bağlanılanın güzelliğinde
Canlı ya da cansız
Tüm yaratılanları
Evreni kucaklayabilmek
ben , sen , o , biz , hepimiz
aynı yolun yolcusu
sırtına dengini almış ,ısısız çöle doğru yürüyen birer yolcuyuz
yollarımız farklı belki
kimi kuzeye kimi güneye
önde gidenler arkadan gelenler hep kum tanelerini
ve ıssız çölün yalnızlığını görecekler
ve gidenler gibi gelenlerde bıkmadan usanmadan sorularına cevap isteyecekler.
bildiğini bilen olmak ayrıcalık
o sadece bana verildi
ve tüm yaratılanlar içinde sadece ben biliyorum
bir gün öleceğimi
bu ne acı bir durum
ne acımasız bir seçim
tanrım neden
neden insanı seçtin
bunu bilmeden
diğer canlılar gibi bende yaşayıp gitseydim
yazılmış kaderime
onlar gibi boyun eyseydim.

[amnesia]

mükemeliyetçi kişilikle bir sakat gıbı yaşamak
tşk ler

[Manje_Loa]

Ne zor şeydir çölden uzakta bir kum tanesi olmak,
Kumsalların sonsuzluğundan mahrum kalmak.
Ne zor şeydir bir kumsaatinin boşluğunda
Üsteki gruptan koparak aşağıya ulaşamadan ;
Arada , belirleyemeden zamanı boşlukta durmak.

Şiirin bu kısmı çok hoş

[AKHENATON]

hiçliği düşünelim
nefesin henüz üflenmediği
yaratılanla yaratanın bir arada olduğu tekliği düşünelim
acının sevincin , durgunluğun hareketin,
sevginin nefretin : ölümün ölümsüzlüğün
herşeyin ,düşünebileceğimiz ne varsa hepsinin
bir arada bulunduğu ,mutlak olduğu saatler
yaratılacak olan yaratanda
kurgulanıyordu ulu mimarda
ve işte bir nefes olmuş evren
bilinenler bilinmeyenler açılıyor
evreni yaratıyor.
onu görüyorum ileride,
dünya üzerinde , doğanın verdikleriyle
kendi dünyasını yaratma çabası içinde.
hızla dönüyor mevsimler
doğadan aldıklarıyla o
yarattığı dünyasında ,doğaya yabancılaşıyor
yalnızlığı acıyı
tanrısına yabancılaşan insane olarak
bütünden ayrı olduğunu kavrıyor
ağaçlarda toprakta
canlı cansız gördüğü ne varsa
o ve diğerleri olmuş duruyor karşısında
yalnızlığın acısı yakarken ruhunu
bakın neler mırıldanı yordu :
bir eş ve tanrım bana
haykırışım ne ona ,nede sana
sadece yalnızlığıma
bir eş ver tanrım bana
azad eyledim azademi
yalnızlığım adına
özümde özüm olan
benden sana yalnızlıktır miras kalan
ne seni nede gerisini
düşünmeden hiçbirisini
yaşam dene tarlada
hasadımı isterim
sakın ha sonrası diye sorma bana
sonra yoktur bilirim her şey tam ve kusursuzken
senden gelecek seni beklerim
yaratandı ,yarattığına kendini katandı,
duyduğunda sesini,
eşle birlikte verdi sevgisini.
ŞİMDİ O
bulunduğu yerden görüyor
iki yarım sevgi olmuş dünya üzerinde
seviyor seviliyor
doğuya yürüyecek evlatlar veriyor
çiçeğin özünde ,arının gizinde
evren mana olmuş onun gözünde
mırıldanırken yalnızlığını yaradanına
artık şükranım sanadır
binlerce kez olsun
ibedetse fazlasını ilahlar sunsun
verdin ya bana eşimi
tanrım sana adağım
sevgi dolu yüreğim olsun
dünya dönüyordu hayvanlar, bitkiler ve mevsimler
canlı cansız ne varsa
tekrar tekrar ibadet ediyordu
tüm yaratılanlar aynı ritüelde
diğerlerinden farklıydı o
değişiyordu gelişiyordu
öğreniyordu düşünüyordu
aklını kullanarak
dünyasını yaratıyordu
onlar gibi değildi
zamanı geldiğinde üremeliydi
ne yapması gerektiğini ilahi ses söylemedi
ilahlarını o yarattı , sonrada o yıktı.
kendi yarattığında kendini aradı
suretine övgüler yağdırdı
ayılar yılanlar koğuklarında uykuya daldılar
o , hala dışarıda
mücadele ediyor doğanın kucağında
rüzgari,yağmuru , toprağı kayayı
neden ? diyerek ararken manayı.
sorguluyor yanlızlığını
aynı ritüli asırlardır yaşayan , onlar
hep gözlerinin önünde
ona ,onu gösteriyorlar,
bizden ayrısın,bizdenfarklısın diye haykırıyorlar
ağaçlardan toprağa indiğinde
iki ayağı üzerinde yürüdüğünde
işte o zaman yolunu seçmişti
insanlık denen yazgısını seçmişti
dönemez artık geriye
istesede kavuşamaz ilk özüne
aklı hikmeti ,güzelliği ve kuvveti o biliyor
kuvvetiyle ezen
aklıyla güzelleşen
hikmetiylede sezen o
bu yolda dönüş yok ona
doğuda parlayan nur,
ancak arada nokta konacak yalnızlığına.
işte bu onun hikayesi
yürüyen öğrenen
öğrendikçe daha çok şey isteyen
istedikçe öğrenen ,öğrendikçe isteyen
bu girdapta ihtirasın eline düşen
aklını kibirin aldığı
sevgisini gururun parçaladığı
güzellikleri kenara iten
yüksek mevkiyi isteyen
herşeyi yitirdiğinde
geride bir şey kalmadı denildiğinde
bir an duran , geçmişten geleceğe ayna olan ,
aynaya baktığında
sıırı aşan ardına ulaşan
yine aynı insan ;
sevgi dolu yüreğine
öğrenme arzusu düştüğünde
henüz başındaydı mesleğinin
ve bilmiyordu
arzunun ihtirası
ihtirasında bağnazlığı yarattığını
bilmediği bu gerçeklerin
birleşerek ulaştığı teki
bilmiyordu tek olan hakikati
bilseydi eğer sabretmeyi
istemezdi ustasından
zamanı gelmeden o bilgileri.
ustaların ustası üstad olan hocası,
öğrenmek için didinip duran gence
bekle diyordu
sabrı öğretmek istiyordu ona
bekliyormuşcusana susan dil
sormazken soruları
düşüncelerinde kopan fırtına
karanlığın kapılarını açarak
bastırıyordu ruhuna
sevgi tohumlarını ekerken ihtiras tarlalarına
nefret baş veriyordu
ruhunun kararan dünysında
sevgi dolu yüreği
nefretle dolup taştığı o gün
ustasına yaklaştı
ustan nicedir bekler durumum
sabır yolları bitti
tükendi içimde
yaptığım işler övgüler alır
insanlar etrafımda dolanır
öğrenmek daha da şeyler yapmak isterim
zaman geçiyor hayatım tükeniyor
daha çok kazanmak
şanı şerefi tatmak isterim.
neden susar cevap vermezsin
yoksa,kıskanırmısın yeteneğimi
söyle !usta söyle!
ustası çalışıyordu
yüzüne bakmadan konuşmaya başladı
öğreniyorsun ,övgüler alacak eserler veriyorsun
nedir bu telaşın ruhundaki ateş yüreğini sarmış
sevgi dolu bakışların yerini
gözlerinde nefret almış
duyduğun övgüleri
yalan olan şanı şerefi bırak
gel otur yanıma birlikte varalım bu taşa.
itti hırsla ustanın uzanan elini
istediğini alamayan ihtirasın ateşi,
yakıyordu tüm bedeni.
çığlık çığlığa gökyüzünde kuşlar
dağlarda,toprağın altında
sığınacak yer arıyordu hayvanlar
bir el havaya kalktı yere indi
ustanın yere devrildi cansız bedeni
başı kanlar içindeydi
elinden bırakmadığı avandanlığı
çırağına son armağandı sanki.
önlüğüne kan bulaştığında
o bakmadan ustasına
koşarak daldı karanlığa
herkesin yoldaşı olan ölüm
onun da koluna girdiğinde
yolculuk başlamıştı ölüler ülkesine
karanlıklar içindeki bu yeraltı alemi açtımı kapısını
ne geriye nede başka bir yere
dönüş yoktur gelenlere.
Işığı arayanlar ateşi görürler
ateş nehri akarken tüm hiddetiyle
kıyısında dizi dizi ruhlar karşıya geçmeyi bekler
bir tek siyah kayık vardır orada
bir kıyıdan diğerine
ancak o ulaştırabilir ruhları esenliğe,
ama dümenci ıknaton
almadan ücretini
geçirmez karşı kıyıya hiç kimseyi.
kimse neyi ne kadar ister bilinmez
zordur geçmek.
sana hediyeler veren ruhlar
karşı sahile ulaşmak için kıyıda dolaşanlar
çevrende gördüklerin hep onlar
bak gözlerine
kimi görüyorsun orada
kim duruyor senin karşında söyle
şimdi karşında duran ben
ben değilim aslında
yaşarken yaratan
dünya üzerinde ne varsa peşinden koşulan
hepsini bir kenara bırakan
işte insan bu.
İnsan olarak doğan , hakikat yolunu bulan
attığı her adımda ona yaklaşan
sonunda ruhu nurla ışıldayan
gelmez yanına
tevazu dolu gönlü
bilmez ulaştığı mertebeyi
uzatır sana boş ellerini