Bir Japon, İstanbul'da geçirdiği bir haftanın sonunda fikri sorulduğunda
şunları söylüyor:
Türkler'in evine gittiğinizde, tanımasalar da buyur ediyorlar. Siz oturmadan
kimse oturmuyor. Siz sofraya geçmeden kimse geçmiyor. En iyi yere sizi
oturtuyorlar. Siz yemeğe başlamadan kimse başlamıyor. Zorla her yemekten
tattırıyorlar. Siz kalkmadan kimse, evin çocuğu bile sofradan kalkmıyor.
Çay, kahve, meyve, ikram bitmiyor. Herkes sizi rahat ettirmek için
uğraşıyor. Kumandayı elinize veriyorlar. Sırtınıza, altınıza yastık konuyor.
Yorgunluktan ölseler bile siz kalkmadan kimse gidip yatmıyor. Gitmeye
yeltendiğinizde bu kez bırakmıyorlar. Yataklarını veriyorlar, kendileri
kanepede, koltukta yatıyor.
Sonra evden çıkıyorsunuz aynı adamlar 180 derece değişiveriyor. Herkes
arabasını üstünüze sürüyor. Arabanın burnunu çıkarmazsanız kimse yol
vermiyor. Kornalar, küfürler. Şerit değiştirmek bile mümkün değil.
Yayaysanız ışık olmayan bir geçitten mümkünü yok geçemezsiniz
________________________________________ ____________
Gülmek ne kadar doğru bilmiyorum ama gülesim geldi
