| Aşık Olmak
Tam göğsünüzün ortasında bir yeriniz acıyacak...
Evinizin sizi içine sığdıramayacak kadar dar olduğunu
fark
edeceksiniz...
Sokağa fırlayacaksınız...
Sokaklar da dar gelecek...
Tıpkı vücudunuzun yüreğinize dar geldiği gibi... Ne denizin mavisi
açacak
içinizi, ne pırıl pırıl gökyüzü...
Kendinizi taşiyamayacak kadar çok büyüyecek, bir
yandan da kaybolacak
kadar
küçüleceksiniz...
Birileri size bir şeyler anlatacak durmadan...
"Önemli olan sağlık."
"Yaşamak güzel."
"Boşver, her şey unutulur."
Siz hiçbirini duymayacaksınız...
Gözyaşlarinizdan etrafi göremez hale geleceksiniz.
O'ndan ölmesini isteyecek kadar nefret edecek, az
sonra kollarında
ölmek
isteyecek kadar çok seveceksiniz...
Hep ondan bahsetmek isteyeceksiniz...
"Ölüme çare bulundu" ya da "Yarın kıyamet
kopacakmış" deseler
başinizi
kaldırıp "Ne dedin?" diye sormayacaksınız...
Yalnız kalmak isteyeceksiniz...
Hem de kalabalıkların arasında kaybolmak...
İkisi de yetmeyecek.
Geçmişi düşüneceksiniz... Neredeyse dakika dakika...
Ama kötüleri
atlayarak...
Onunla geçtiğiniz yerlerden geçmek isteyeceksiniz...
Gittiğiniz
yerlere
gitmek...
Bu size hiç iyi gelmeyecek... Ama bile bile
yapacaksınız.
Biri size içinizdeki acıyı söküp atabileceğini
söylese,
kaçacaksınız...
Aslında kurtulmak istediğiniz halde, o acıyı yaşamak için
direneceksiniz.
Hayatınızın geri kalanını onu düşünerek geçirmek isteyeceksiniz...
Aksini iddia edenlerden nefret edeceksiniz...
Herkesi ona benzetip...
Kimseyi onun yerine koyamayacaksınız...
Hiçbir şey oyalamayacak sizi...
İlaçlara sığınacaksınız... Birkaç saat kafanızı
bulandıran ama asla
onu
unutturmayan... Sadece bir müddet buzlu camın arkasından
seyrettiren...
Bütün şarkilar sizin için yazilmiş gibi gelecek...
Boğazınız
düğümlenecek,
dinleyemeyeceksiniz...
Uyumak zor, uyanmak kolay olacak...
Sabahı iple çekeceksiniz... Bazen de "Hiç güneş doğmasa" diyeceksiniz.
Ne geceler rahatlatacak sizi ne gündüzler...
Ölmeyi isteyip, ölemeyeceksiniz...
Belki çivi çiviyi söker diye can havliyle önünüze çıkana sarılmak
isteyeceksiniz... Nafile... Düşüncesi bile tahammül edilmez gelecek...
Rüyalar göreceksiniz, gerçek olmasını istediğiniz...
Her sıçrayarak
uyandığınızda onun adını söylediğinizi fark
edeceksiniz...
Telefonun çalmasını bekleyeceksiniz... Aramayacağını
bile bile... Her
çaldığında yüreğiniz ağzınıza gelecek... Ağlamaklı
konuşacaksiniz
arayanlarla...
Yüreğiniz burkulacak...
Canınız yanacak...
Bir daha sevmemeye yemin edeceksiniz.
Hayata dair hiçbir şey yapmak gelmeyecek içinizden...
Onun sesini bir kez daha duymak için yanıp
tutuşacaksiniz... Defalarca
aradığı günlerin kıymetini bilmediğiniz için
kendinizden nefret
edeceksiniz...
Yaşadiginiz şehri terk etmek isteyeceksiniz... Onunla hiçbir aninizin
olmadığı bir yerlere gidip yerleşmek...
Ama bir umut... Onunla bir gün bir yerde karşilaşma
umudu... Bu umut
sizi
gitmekten alıkoyacak...
Gel gitler içinde yaşayacaksiniz...
Buna yaşamak denirse...
*
Razı mısınız bütün bunlara?
Hazır mısınız sonunda ölüp ölüp dirilmeye?
O halde áşik olabilirsiniz.
Pakize SUDA | 
"dün insanlara baktım kendi kirli camımdan terkedilmişler çoktan yaradan tarafından!!!"
ama yinede hayli dramatik bi yorum güzrl 
