küçüklükten başlayarak en büyük korkum kaybetmekti.anne babamı kaybetmek, arkadaşlarımı kaybetmek. ve yıllar geçtikçe önce çocuksu masumiyetim kayboldu , sonra hayata olan saf inanç ve güvenim . sırayla kaybettim kaybetmek istemediğim şeyleri...şu veya bu sebeplerle , elimde olarak ya da olmayarak.her seferinde artık dayanamam derken kalktım ayağa...ve bir kez daha...yine korktum kaybetmekten ve yine kaybettim...elbet yine alışacağım zaten çok ksaı bir süre hayatımı anlamlandıran bu yokluğa , her gün biraz daha körelecek acım... ama verdiğim sözü tutacağım.
__________________ Ölmek, bir sanattır, herşey gibi. Özellikle iyi yaparım. Bir ölürüm ki, cehennemden gelir gibi olurum. Bir ölürüm ki, adeta hakikaten olurum. Sanki gider gibi bir davete. S.Plath | 
Dee_JaYKorkmak inanmak,inanmakta boyun eğmektir... 
