12 Sayfadan 12. İlkİlk ... 101112
Toplam 117 sonuçtan 111 ile 117 arasındakiler gösteriliyor.

Konu: ˙˙˙züʎ sɹәʇ

  1. #111
    adEda - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    Ağu-2015
    Mesajlar
    6.730
    Konular
    60
    Kalp kırma özgürlüğünü kazanmak için üzülüp durmayı bırakın.
    Sevmek için sevilmeyi beklemeyin.
    "Olsun!" diye ağlamayın artık.
    Kızmak, ağlamak, sevmek...
    Bunlar çarpıtıldıkça hepsini başka bir kefede bıraktım.
    Benden heykelcik yaratmayın.
    Rafınızdan atlamak yapılamayacak kadar zor değil.
    Stop.
    201018-2359





  2. #112

    Üyelik tarihi
    Ara-2012
    Mesajlar
    4.052
    Konular
    415
    Benden heykelcik yaratmayın.
    Rafınızdan atlamak yapılamayacak kadar zor değil.


    Ne müthiş bir ifade. İçi onlarca duyguyla doldurulabilir. Biblonun ölümü...

  3. #113
    adEda - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    Ağu-2015
    Mesajlar
    6.730
    Konular
    60
    çıt!
    ...
    ..
    .

  4. #114
    adEda - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    Ağu-2015
    Mesajlar
    6.730
    Konular
    60


    Sonradan eklenmiş bir başlık.


    Bir yazıya nasıl başlanır ki? Bir başlasam sonu gelmez oysaki. Hatırladım! Kısa bir ifade bırakırım ben çoğu zaman yazdıklarımın başına. Bir kıvılcım gibi...
    Bir şey yazdığımı fark etmemek de çok önemli aslında. Konuşup insanlara anlatmaktan farkı kalmıyor akışına bırakamadığımda. İşte hep bu yüzden bastım ben şu kedinin kuyruğuna.
    Bazı laflar var. Ne güzel anlatıyor bazı şeyleri. Ama hepsi talan edilmiş kütüphaneler sanki. Annenin oynasın diye misafir çocuğunun eline verdiği, o en sevdiğin, pek sanatsal bulduğun biblo gibi. Demek istediğini diğerleri gibi anlatırsan seni de onlardan sanacakları endişesi. O yüzden başka bir yolunu bulmalıyım değil mi? Gerçeğin üstüne bir çarşaf örtüp şehir meydanına yerleştirsem biri silüetinden tanır belki! Çarşafı kaldırsam ve gerçeği hepten çırılçıplak bıraksam güçsüzlüğünü kat kat giyinerek örtmeyi normalleştirmiş birileri onu taciz eder, bu besbelli. Ben bu gerçeği ne yapayım şimdi? Ben bu gerçeği nasıl göstereyim, nasıl koruyayım ki?
    Ölümüne yalnız hissediyorum fakat bayılıncaya kadar koşup kaçmak istiyorum şu sıralar herkesten. İnsanları sevmediğimden değil bu istek. Hiç kimse memnun değil sahiden ve benim tüm bunları anlamak veya anlamlandırmak için vakte ihtiyacım var. Bilmeye ihtiyacım var. Bilmeye veya inanmaya. Birbirine karıştırmazsam ne âlâ! Bir damla daha yaş düştü, pıt! Demek çok sağlam bir tespit yaptım.
    Tutuldum. Kekeme oldum. Dilim dönmüyor. Hiç bir şeye elim gitmiyor. Bir an geliyor, aniden yutma kabiliyetimi yitiriyorum. Sarhoş gibi adımlıyorum. Ulan bu yol öyle düz ki aklımı allak bullak ediyor, dediğim bile oluyor. Yani sosyal hayat bir çember, hem de ateşten. Çemberin sınırlarını yargılar oluşturuyor. Alıştım. Alıştım ama yediremiyorum hala...
    Yine de kaçmıyorum. Belki kaçamıyorum. Bir yerden sonra kaçamayacağımı bildiğimden belki. Boynumdaki zincirden mi yoksa? Ne zincirmiş be! Ben vurmadım bunu boynuma. Kıramıyorsam o benim kabahatimdir belki ama bile isteye girmezdim bu koğuşa. İçeride herkes açlıktan birbirini kemiriyorken, ben gerginlikten dişlerimi gıcırdatıyorum. Ranzanın ikinci katından atlasam ölür müyüm acaba, diye düşünüyorum. Kıysam canıma, ruhum duvardan geçebilir mi? Dilim dilim doğrasam kendimi, tekrar toplayabilir miyim parmaklığın ardında? Buz gibi koridorlarda bir ses yankılanıp duruyor: "...her şey mübah, her şey mübah..." Bu metafor burada bitsin. Bu kadarını düşünmek bile yeterince darladı beni. Süsünden püsünden ayırırsak çingeneyi, bu şu demek aslında: Gerçekten de elimden gelenin en iyisini yapmış olduğumu bilinceye kadar kalmakta direneceğim bu dünyada. Tamamdır çingene, verdim mesajı. Giy renkli eteğini, doldur kadehi! Çal müzik. Dans et gölge! Sen de kendi eğlencene bak 'kendi', yeter artık sürekli beni izleme! Sabaha karşı yatar uyuruz. Belki rüyada 'bir' oluruz. Bulur muyuz bir yolunu? Girdiğimiz madenler bize mezar olmazsa iyi! "Dikkat! Çalışma bölgesine girmek tehlikeli ve yasaktır." Ne lanet ibare. Böylece kimseler gerçekten tanımayacak bizi.
    Biraz gerçekliğe dönmeli artık. Daha salyangozlar yürütecektim oysaki, spirallerde dönecektim ama gözümdeki yaş bu gecelik bitti. Hem kalbim yüz onla giderken sürünmenin bahsi edilir mi ki?
    Bütünde şaşıp detayda kaybolalım. Kafamı yastığa koyacağım. İşte bugünün gürültüsü. Bugünün görüntüsü. Göğün kızılı ne güzel. Buradan nereye hangi vapur gider? Tek bir keyif kaldı ama başka kentler vardır elbet bundan beter. Yarısında söndürdün sigaranı. Yine birden bire hiç de canın istemedi. Yahu tamam hoş da buna nasıl bağımlı olunur ki? Dile getirme aman bu düşünceyi. Ah öyle bir kukla eder ki insanı, küçümseme dopamini! Göğe bakıp içine seslendin. Canım prefrontal cortex, niçin yaşın beş? Bütün dünya içip gezse keşke de seninle ben de biraz eğlensek.
    Bu ilaç seni masada oturtacak; önünde biri yavaş yavaş yürürken ağlamayacak, etrafta koşturmayacak, karşındakini daha uzun dinleyecek ve tabutuna çok daha kolay sığacaksın. Öteki seni üç vakte kalmadan derin bir uykunun içine düşürecek. Pembe olanlar kalbini şakaklarından ve avuç içlerinden alıp tekrar göğüs kafesinin içine taşıyacak... Bir şeyler içime sinmiyor. Ben zaten sevgilisinin koynunda bile uyuyamamış insanım. Pamuklarda yatırsanız kendi kemiklerim batar. Beni yine biri sevse kalbim endişeden kanat yapıp uçmaya kalkar...

    Ya susacak bu zihin,
    belki orada hakikati bile bulacak
    ya inanmayı seçecek
    ya da bir bok bilmediği için
    korkudan titreyecek hep.

    Burada bitsin artık bu metin.

  5. #115
    adEda - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    Ağu-2015
    Mesajlar
    6.730
    Konular
    60
    dağınık

    Burada durup da hiç bir şey yapmıyorum. Biri yaklaştığında elimi telefona atıyorum. Burada durup hiç bir şey yapmadığım anlaşılmasın diye. Ekranda parmaklarımı kaydırıyorum. Ben bunu okurum ya dediğim sekmelerde yalandan tur atıyorum. Özellikle bu aralar odada duramıyorum geceleri. Balkona çıkıp pencereyi açıyorum. Ayakta dikiliyorum. Altı metre ötede başka bir apartman var. Onun buzlu, kutu kutu kare pencereleri. Birileri muhtemelen uyksundan kalkıp uyuşuk uyuşuk tuvalete adımladığında yanıp yanıp sönen ışıkları izliyorum. Bazen tahmin etmeye çalışıyorum. "Şimdi sol üstteki yanacak!" Yıllardır aynı oyunu oynuyorum. Sonra kombinin üstündeki kırmızı dijital rakamları izliyorum belki. Arkamda salonun ışığı yansa, biri mutfağa uğrasa, üst komşu uyansa rahatsız oluyorum. İnsanların hangi mevsim ortalama saat kaçta yattığını, ne kadar sürede bir sigara yaktığını ve hiç kimsenin sokağa ya da göğe bakmadığını ben biliyorum. Bazen bağırasım geliyor. "Uyanın ulan aya bakın!" "Uyanın çok güzel yağmur yağıyor, gök gürlüyor, şimşek çakıyor..." Belki biri, bir şey de beni izliyor. 'Kendi' gözünü bana diktiğinde "Bu kadar az deneyime mahkumken saatlerce kafa yoracak bu kadar çok şeyi nereden buluyorsun?" diye soruyor. Bilmiyorum. Ama düşünce kendi kuyruğunu kovalamaktan bıktı. Neyse gel dans edelim...
    Az önce annem geldi. "Üşüteceksin." diyip penceremi kapattı. Haydaa. Rahat nefes alamadığımı bilmiyor tabii. "Hadi yatağa. Artık beynin şey olacak..." Bu neydi şimdi? Çok uzun zaman sonra... Bunu bi arkadaşım söyleseydi güler, abartıp "Ya beynime daha ne olabilir ki!" derdim. Azıcık taşırıp öfkemi "Daha duşa gireceğim ben." dedim.
    İnsanın gizlemesine rağmen içten içe kontrolü kaybettiği vakitle insanların onun üzerine düştüğü vaktin kesişmesinin acayip tiz bi yanı var...
    "Bebekken seni kucağıma alır sekizden dörde balkon boyunca yürürdüm." dediği geldi aklıma şimdi. Uyumazmışım ya. Komik düşünce. Ve korkunçlaşıyor daha da düşününce.
    Anne, ben kim olacağım? Senin için ne olacağım? Ben kimin için yaşayacağım kendimden sonra? Size daha kaç kere kırılacak, kaç kere kızacak, dil uzatacak ama daha ne kadar sizi üzmekten çekineceğim acaba? Yalanım yok, ama gizlediğim çok. Ne o olabilirim ne bu olabilirim gibi. Ne kopabilirim halkadan ne de boynumu eğebilirim. Ne anlamanızı sağlamaya gücüm yetecek ne de olduğum kişiyi saman altında su misali yürütmek içimi kemirmeyi bırakacak sanki.
    Beni biraz olsun tanısanız çok korkardınız. Beni tamamen bilseniz anlardınız. İçinizi göğe kadar huzur ve içinizi dipsiz kuyu gibi bir korku kaplardı. Belki kafası karışık suratım suda dalgalanır ve size de yansırdı.
    Beni bilemezsiniz. Ama beni bilseydiniz ben bir ben kadar daha korkardım.
    Ben beni bilebilsem kuyuya mı atlardım yoksa dünyanın çekim alanından mı çıkardım? Bi kez atlasam kuyunun dibinin de evrenin sonsuzluğu olduğunu göreceğim belki. Bi kez 'dibine kadar' korksam, yitirir miyim korkunun kendisini?
    Anne. Lütfen sorma ve söyleme. Kafamın içinden açıklama dilenmekten yoruldum. Neyi neden yaptığımı bilmiyorum. Sen de sorma. Çünkü ben öfkelendikçe boğazımdaki yumru büyüyor. Tamamen boşverebilmen mümkün mü ki beni? ...diye düşündü yazdıklarını tek tuşla silebilen biri.
    Neyse. Çok sorma. Beynim şey olacak falan filan sonra. Zaten az uyuyorum ya. Daha fazla deformasyona hiç gerek yok.

    150419-0314

  6. #116
    adEda - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    Ağu-2015
    Mesajlar
    6.730
    Konular
    60
    MUNDAR

    Bugün de gecenin tatsızılığını ölçüp biçerek uyumaya çalışmanın ne kadar yerinde bir karar olacağını idrak etmeye çalışırken aniden kafamın içinde bir dışses yükseldi ve günlerdir süregelen keyifsizliğime belki de biraz neşe katmak adına içinde bulunduğum durumu yine kafamın içindeki seyirci kitlesine sunmaya başladı. Elbette orada ve burada bu kez de yalnızca ben vardım, bu yüzden dışses şöyle bir şey söyledi: Herkes benden ne cacık olacağını merak edip kimileri köstek olur, kimileri çok şey bekler ve kimileriyse hem çok şey bekleyip hem köstek olurken ben hala insanlığın gerçekten umut vadedip etmediğini idrak etmeye çalışarak sağduyumun ne kadar uzun olduklarını idrak etmeye yanaşamadığı vakitler öldürüyor ve bir anımı ekstazi yutmuşçasına yükseklerde, bir sonraki anımı ise kapkaranlık bir zindanda zincirlenmiş kadar bitik hissederek geçiriyorum. Dünyayı keşif sürecimin başında humanizmle dolup taşmam, ardından insanlığın şerrinden kaçıp doğada inzivaya çekilme fikrine sarılmam, sonrasında da insanın garip de olsa hayran kalınası bir yaratık olduğuna ve sosyal bi varlık olduğum için insanların hayatı pek daha anlamlı kılacağına uyanarak insanlara seslenme motivasyonuna bürünmemi teker teker ve tekrar tekrar anımsayıp içselleştirirken şu an nasıl bir düşünce evresi içinde olduğumu idrak etmeye çalışıyorum. Umutlarım çatır çutur yarılırken insanlığa karşı tahamülüm git gide azarlıyor. İnsanlığa karşı tahamülüm azalırken aklımda üç seçenek beliriyor: Bunlardan biri umudumu yitirmemek adına direniş göstermek ve düzene savaş açmak. (Hah, ne cüretkâr! Bazen diyorum ki ben kimim de böyle bir misyon yükleniyorum?) İkincisi her şeyi olduğu gibi kabullenmek. Savaşmayıp sevişeyim yani. (Bunu sahiden midem almıyor. Tiksindiğim şeye dönüşmek mi? İmdaaat! Yapamayacağım galiba...) E üçüncüsü de bu diyardan çekip gitmek. (Bu konuya zaten hiç girmiyorum. Kefeni var, mezar taşı var, kazması var...) Bana nolmuş da insanların yaptıkları ve söyledikleri bi kulağımdan girip ötekinden çıkmadan evvel beynimin içinde F1 yarış arabası gibi sadece bin bir manevrayla sağı solu dağıtmakla kalmayıp bir de gürültüsüyle tatava yapmaya başlamış? En sevdiklerim ve en güvendiklerim bi süreliğine sırayla konuşsun, lütfen! Çatır çutur iniyoruz aşağı! Yanılacak vaktim var mı, yok mu? Belki de sorulması gereken ilk soru bu. Kendimi adayabileceğim bir şey lazım. Ne ki o? İkincisi de bu olsun mu? Hemen de üç soru oldu bile. Çünkü sorular hep yollu. "Bulacağım ulan bi yolunu!" diyen ses çok mu yoruldu? Bilmiyorum artık. Gelsin beni ikna etsin. Canlı canlı derimi yüzebilirler. Kıyamete kadar, hatta kıyamet boyunca savaşırım. Ama gelsin beni bi ikna etsin... Motivasyonsuz bir deliyim. Bu yüzden yok hiç delilin-iz. AHAHA. Beni bul. Beni ikna et. Darağacında asılı duran ipi kes. Beni bul.

    Dışses'den içses'e
    sevgilerle.

    30.04.19 03:30

  7. #117
    adEda - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    Ağu-2015
    Mesajlar
    6.730
    Konular
    60


    yağmurun ardından
    güneş açtığında
    sahiden de gökkuşağı çıkıyormuş,
    bugün gördüm ben


12 Sayfadan 12. İlkİlk ... 101112

Bu Konu İçin Etiketler