Sıcağı sıcağına karşılaştığım bir durugörü olayını paylaşmak istedim..
Az önce iftar için sipariş ettiğimiz yemekleri almak üzere yola çıktım.
Gideceğim yer ile evimizin arası en fazla 2 dakika.. yani başıma gelen olayların tümü 2 dakikadan az bir sürede gerçekleşti.
Dışarı çıkar çıkmaz aklıma hiç alakası yokken 2 kişi geldi.. (gece kapıma gelen arkadaşlar.. bilen bilir)
Nedense benim bu 2 kişiye karşı çok maximumda bir durugörüş yeteneğim var..
Benim de aklıma ilk onlarla karşılaşacağım geldi.. Çünkü genelde dışarı çıktığım zaman kimleri göreceğim içime doğuyor..
Bu 2 kişiyi görmek istemiyordum. Fazla düşünmemeye çalıştım. Sırf odaklanıp beynimle çağırmayayım diye..
Sonra köşeyi döndüm ilerlerken birkaç kişiyi gördüm. Onlar sandım, bir ara içim hop etti.

Devam ettim. içimden de kendi kendime gülüyorum.. Olur mu hiç öyle şey ya.. olsa ben kahin olurum falan diyorum..
Ben böyle içimden saçmalayadururken başımı bir kaldırdım.

aklımdan geçen 2 kişi yanımdan rüzgar gibi geçip gitti.
Orada taş kesildim.. Kesin arkamdan "bizi görünce şeytan görmüşe döndü" falan demişlerdir. Ben kendimi o halde görsem derdim..
Bir an için kalp krizi geçiriyorum sandım.. Kalbim yerimden çıkacak. Sipraiş almak için dükkana girdim. Adam bana bakıyor ben adama.
Bakmayın böyle kolay kolay anlattığıma arkadaşlar. Böyle bir durumla karşı karşıya kaldığınızda çok kötü oluyorsunuz. Ben bunu sık sık yaşıyorum ve her seferinde kendime şaşırmayı başarıyorum..
İstemiyorum durugörü falan..
Paylaşmak istedim.
EDIT: Bir de her durugörü sonrası sinirleniyorum.. Bunun nedenini söyler misiniz?
Belki de karşılaştığım kişileri sevmediğimdendir??