önce geceler gelirdi ay ışığı mayisinde siyah geceler kelimeler dizilmeden namlumun ucuna
kıvrak bir el darbesiyle vurulurulardı ecel gibi sönmemiş sabah ışıkları önce geceler vardı dostlarım ins ve cinnin öncesinde kapkaranlıklar sevilirdi o zamanlarda derdest olmuş derinliğinde mavi siyah yokuşlardan geceler yuvarlandı ilk aydınlıklar görmeden oyunbozan olmadan sevdalanmıştı kelimeler yuvarlanırken geceler ıssız da değil di gece sessiz de değil di oyun bozan kelimeler yaşama dairdi çünkü yaşamak varolmaya dairdi gece kimseler ezdi kimseyi. yasaklılar da, sevdalılarda severdi geceyi gün gelip doğmak için zaman yokken ile gece vardı karanlıklar yapaylıklardan sıyrılmşken bile ölmek için hâlâ vakit vardı güneşe oğmak için hayata ölüm için bir sebep lazımdı gece için sadece bir sebep önce gece vardı ardından hayat,ölüm,aydınlık geldi sırayla aydınlık ölümü hayata bağladı geceye inat aklandı sırlar,düşler aydınlanan hayatta ölüm vardı oysa hiç doğmamak var ya! en güzeli hiç olmamaktı önce gece varken,en son herşey ayyuka çıktı zamandan saklanan ölümden beri olan gece bir sebepti yaşamak ve yaşatmak için ne soğuk vardı ne sıcak ne aş vardı ne iş
içini dolduracak koca boşluklarda önce gece vardı yuvarlanırken aydınlıklarda eli yokluğa değince
karardı.......
Anahtar Kelimeler: ölüm Gece Karanlık Mavi Derin
